பழைய நாட்களின் சட்டை

वैसी ही कमीज

[मोहन राणा]

 दोपहर और शाम के बीच
आता है एक अंतराल
जब थक चुकी होती हैं
आवाजें क्रियाएँ
जैसे अब
समाप्त हो गई सभी इच्छाएँ,
बैठ जाता हूँ किसी भी
खाली कुर्सी पर
पीली कमीज पहने
एक लड़का अभी गुजरा
मुझे याद आई
अपनी कमीज
उन साधारण से दिनों में
यह संभव था
हाँ यह जीवन संभव था
मैं पहने हूँ अब भी
वैसी ही कमीज

A Standard Shirt

Mohan Rana

Between midday and nightfall
there comes a time
when the day's noise and actions
are already done with, just as now,
all desires quenched,
I am ready to sit down
on any chair.
A boy in a yellow shirt
has just passed by
and made me think
of a shirt of mine
in those old ordinary days.
So it was possible.
Yes, this life was possible.
And here I am, still wearing
a shirt just like that.

பழைய நாட்களின் சட்டை

பிற்பகலுக்கும் இரவு உதிக்கும் முன்னும்
ஒரு நேரம் வருகிறது,
பகலின் சந்தடியும் செயல்களும்
கிட்டத்தட்ட முடிந்து போன
இதே போன்ற ஒரு வேளையில்
இச்சைகள் எல்லாம் தணிந்துபோய்
நான் எந்தக் காலியான நாற்காலியிலும்
அமரத் தயாராய் இருக்கிறேன்


மஞ்சள் சட்டையில் ஒரு பையன்
என்னை இதோ இப்போது கடந்து போய்
என்னை நினைத்துப் பார்க்க வைத்தான்
அந்தப்பழைய நாட்களில் நான்
அணிந்திருந்த என் சட்டை ஒன்றைப்பற்றி
ஆக எல்லாம் சாத்தியமானது தான்
ஆம், இந்த வாழ்க்கை சாத்தியமாயிருந்தது,
இதோ நான், மீண்டும் அதே போன்ற
ஒரு சட்டை அணிந்திருக்கிறேன்
மோகன் ராணா
[பிரபல இந்திக் கவிஞர்]